82 DE JUWELIER NR 3 2026 DOORGEEFCOLUMN Nana Tinmaz-van Elderen Goudsmid bij Huis van Midas In de vorige doorgeefcolumn schreef Sonja Hunefeld van Odinski Jewels in Den Haag een vraag aan Nana Tinmaz-van Elderen van Huis van Midas, in Amersfoort: "Wij goudsmeden zijn van oudsher opgeleid om alles alleen te doen in ons atelier, maar ik begin nu pas echt te begrijpen hoe belangrijk hulptroepen en sparren zijn. Hoe kijk jij als jonge maker aan tegen die balans tussen het bewaken van je eigen ambacht en het durven inzetten van anderen om sneller te groeien als ondernemer?” Haar antwoord lees je hieronder. Het ideaal van de alleskunner is geen monumentaal erfgoed, het is een – van generatie op generatie doorgegeven - valstrik. Een glanzende kooi, zorgvuldig gesmeed door generaties mannen die konden presteren, omdat iemand anders hun brood smeerde. Het is het idee dat echte autonomie betekent dat je nooit hulp vraagt, nooit toegeeft en nooit stopt. En dus rennen we doorgaans onszelf kapot, met een glimlach en een brander in de hand. Ik zelf geloof niet meer in dat sprookje. Ambacht is geen discipline van opoffering, maar van creatieve energie. Een sieraad leeft alleen als de maker óók leeft. Als ik iets doe waar mijn hart niet in zit, voel je dat direct terug in het werk: het verliest glans. Laat dat dan liever over aan iemand die er wél van opbloeit. Dat is geen luiheid, dat is duurzame professionaliteit. Iets wat het oude jongensnetwerk nog steeds verwart met zwakte. Ik werk graag alleen; stilte scherpt mijn concentratie. Maar groei ontstaat pas in verbinding. Samenwerking is geen concessie aan mijn autonomie, het is haar voorwaarde. De gesprekken, het uitdagen van routines, het delen van ideeën. Dat is waar vernieuwing ontstaat. Alleen werken betekent niet alleen zijn. Vorig jaar belande ik bijna in een burn out. Mijn lichaam trok aan noodrem en zei: "Lieve vrouw, dit is geen competitie." En het had gelijk. De wereld mag dan wel verslaafd zijn aan snelheid, maar schoonheid vergt tijd. Zo is zelfzorg in de wereld van vandaag niet enkel iets waarmee we een beroep doen op zachtheid, het is in tijden als deze een noodzakelijke vorm van verzet. Grenzen zijn geen excuses, het zijn daden van trots. Mijn inspiratie? Vrouwen. Niet de zogenaamde 'sterke vrouw' die het ogenschijnlijk allemaal redt, maar de échte vrouw: zacht, zoekend, veerkrachtig, intuïtief. Zij herinnert me eraan dat ruimte nemen geen luxe is, maar mijn verantwoordelijkheid. In haar geest ontstond mijn Athena ring: geen accessoire, maar een statement. Dus, Sonja, mijn antwoord op jouw vraag: de balans tussen autonomie en samenwerking bestaat niet binnen het oude systeem. We smeden hem opnieuw, met zachtheid als kracht, rust als rebellie en vakmanschap dat durft te voelen. En nu geef ik het stokje door aan Sophia Zobel Jewelry, een ontwerpster die regels niet breekt maar herschrijft. Die grenzen verlegt en vergeten materialen nieuw leven inblaast. Sophia, als jij één regel mocht doorbreken uit het traditionele goudsmeden, welke zou dat zijn en waarom? DE GOUDEN KOOI VAN DE MEESTERGOUDSMID Alles zelf doen. Dat heilige dogma waarmee goudsmeden elkaar al decennia op de borst kloppen. Fabriceren, solderen, zetten, ontwerpen, verkopen, marketing: het hele circus met één paar handen. Het klinkt nobel, zelfs stoer. Maar eerlijk? Het is het oudst bekende trucje van het patriarchaat: noem uitputting vakmanschap en niemand durft nog te klagen.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTAyNDU4