DE OPTICIEN NR 3 2026 47 Volgens haar ligt daar ook een duidelijke verantwoordelijkheid voor de sector. “We kunnen niet blijven wachten tot iemand klachten krijgt. Preventie moet een vanzelfsprekend onderdeel worden van ons vak.” De rol van onderwijs: gemiste kans? Op papier lijkt het onderwijs een logische plek om deze boodschap over te brengen. In de praktijk blijkt dat echter lastiger. Het onderwerp ‘het oog’ komt weliswaar terug in het biologiecurriculum, maar vooral vanuit een anatomisch perspectief. “Het gaat vaak over hoe het oog werkt, niet over hoe je het gezond houdt”, zegt de biologiedocent van ’t Atrium. “Terwijl juist dat maatschappelijke stuk zo belangrijk is.” Volgens Anthoinette ligt daar een kans. “We hoorden vandaag dat thema’s zoals voeding en seksualiteit steeds meer aandacht krijgen in het onderwijs. Ooggezondheid zou daar net zo goed tussen moeten staan.” Door docenten te ondersteunen met passend lesmateriaal kan het onderwerp bovendien structureel worden ingebed. “Vanuit Menicon bieden we die mogelijkheid”, voegt ze toe. Toch is het inpassen van extra lesstof niet eenvoudig. Het curriculum zit vol en scholen zijn terughoudend met externe partijen. “Er is vaak angst voor commerciële belangen”, legt Jennifer uit. “Terwijl wij hier puur staan vanuit educatie en preventie.” De rol van de ouders Naast scholen vormen ook ouders een belangrijke schakel. Zij bepalen immers in grote mate het gedrag van hun kinderen. Tegelijkertijd zijn ze lastig te bereiken. “Via schoolbrieven kun je ze nog enigszins informeren”, zegt Jennifer. “Maar zodra je het hebt over schermtijd, voelen veel ouders zich aangesproken.” Dat is niet vreemd, want ook volwassenen worstelen met hun eigen Anthoinette Jothmann en Jennifer Meerding schermgebruik. “Het is een maatschappelijk probleem”, vult Anthoinette aan. “We kunnen niet alleen naar kinderen wijzen. Het begint bij bewustwording in het hele gezin.” Hoe bereik je de jeugd? De vraag blijft: hoe zorg je ervoor dat de boodschap wél landt bij jongeren? Volgens Jennifer zit het antwoord in een combinatie van eenvoud, interactie en herhaling. Praktische opdrachten maken de theorie tastbaar, terwijl aansluiting bij de belevingswereld van jongeren essentieel is. Het gaat er niet alleen om te benoemen wat ongezond is, maar vooral om te laten zien wat zij zélf kunnen doen. “Buiten zijn is misschien wel de belangrijkste boodschap”, zegt Jennifer. “Maar dan moet je het wel aantrekkelijk maken. Laat ze zelf nadenken over manieren om meer naar buiten te gaan. Dan wordt het hun eigen idee.” Preventie als drijfveer Wat opvalt in het gesprek, is de intrinsieke motivatie van zowel Anthoinette als Jennifer. Het organiseren van gastlessen levert hen geen directe commerciële winst op, maar wordt desondanks als essentieel gezien. “Het gaat om de lange termijn”, zegt Anthoinette. “Als wij nu kunnen bijdragen aan bewustwording, voorkomen we later problemen. Dat is waar je het voor doet.” Jennifer sluit zich daarbij aan: “Je wilt gewoon die oogjes redden. Dat klinkt misschien simpel, maar daar komt het wel op neer.” Naar een structurele aanpak De gastles op ’t Atrium laat zien wat mogelijk is, maar ook waar de uitdagingen liggen. Bewustwording creëren is geen eenmalige actie, maar vraagt om een structurele aanpak waarin onderwijs, ouders en oogzorgprofessionals samenwerken. “Het begint met kleine stappen”, zegt Anthoinette. “Een les hier, een gesprek daar. Maar uiteindelijk moet het een vast onderdeel worden van hoe we naar oogzorg kijken.” De kracht van dit soort initiatieven zit in de combinatie van kennis en betrokkenheid. Door jongeren vroeg te bereiken, ontstaat er ruimte om gedrag te veranderen en daarmee de groei van myopie af te remmen. Of, zoals Jennifer het treffend verwoordt: “Als je één leerling aan het denken zet, heb je al iets bereikt. Maar stel je voor wat er gebeurt als we dit op grotere schaal doen. Dát is waar we naartoe willen!” Meer informatie: Menicon Tel. +31 (0)591 610 640 | info@menicon.nl | www.menicon.nl
RkJQdWJsaXNoZXIy MTAyNDU4