Anke Heij Anke Heij werd plotseling slechthorend. Zij is oprichter van Kunst van het Mogelijke. Anke ondersteunt mensen in persoonlijke trajecten bij leven en werken met gehoorverlies, op een manier die vol te houden is. Daarnaast is zij werkplekonderzoeker, traint zij professionals in de hoorzorg en is zij veelgevraagd spreker over wat gehoorverlies vraagt in het dagelijks leven. Kijk voor meer informatie op www.kunstvanhetmogelijke.nl Fotocredits: Guido Bogert Fotografie 50 HOORDETAIL NR 1 2026 GEBRUIKERSERVARINGEN ANKE VERTELT OVER: “Het toestel doet het toch goed?” Technisch gezien klopt alles. Het hoortoestel is goed ingesteld. De metingen zijn netjes. In rustige omstandigheden is het spraakverstaan verbeterd. Toch laat zijn dagelijks leven een ander verhaal zien. En dat verhaal hoor ik vaak. Veel mensen beginnen met hoortoestellen met enige reserves. En met hoop. Er is techniek, er zijn mogelijkheden. En terecht: hoortoestellen maken veel mogelijk. Wat vaak minder expliciet wordt besproken, is wat gehoorverlies daarnaast vraagt in het dagelijks leven. Aan aandacht. Aan energie. Aan steeds opnieuw moeten schakelen voor beter verstaan. Wanneer dat niet benoemd wordt, zoeken mensen de verklaring meestal bij zichzelf. “Ik moet beter opletten.” “Ik moet er meer aan wennen.” “Het ligt vast aan mij.” Langzaam passen ze hun leven aan. Ze kiezen rustigere momenten, vermijden drukke situaties en haken eerder af in gesprekken. Ze willen meedoen, maar het kost ze simpelweg te veel. Vaak zonder dat iemand dit zo onder woorden brengt. “Het toestel doet het prima hoor”, zegt hij. “Dat zeggen ze bij de audicien ook. Ik hoor echt beter dan vroeger.” Dan blijft het even stil. “Aan het eind van de dag ben ik alleen zo moe. En verjaardagen… daar ga ik steeds minder vaak heen.” Juist wanneer alles ‘goed’ staat afgesteld en het dagelijks leven blijft schuren, ontstaat er ruimte voor een ander gesprek. Niet over nóg een aanpassing, maar over wat vol te houden is. Over luisterinspanning. Over sociale energie. Over het verschil tussen horen en meedoen. Voor veel mensen is het een opluchting als dit hardop wordt benoemd. Alsof de druk eraf gaat. Alsof ze niet hoeven te vechten tegen iets wat niet op te lossen is, maar mogen zoeken naar manieren die passen bij hun leven. Hoortoestellen maken veel mogelijk. En tegelijk vragen ze iets van de mensen die ze dragen. Door beide kanten serieus te nemen, ontstaat er rust. En vaak ook meer grip. Misschien begint het daar: niet bij beter horen alleen, maar bij beter begrijpen wat gehoorverlies vraagt in het dagelijks leven. In de spreekkamer ligt de focus begrijpelijkerwijs op het toestel. Op instellingen. Op optimaliseren. Dat hoort bij het vak en vraagt vakmanschap. Dat wordt zorgvuldig gedaan, binnen een systeem dat niet altijd ruimte laat voor wat er óók speelt. En zo komen mensen steeds weer terug bij de techniek, terwijl hun leven ondertussen doorgaat. Niet het hoortoestel schiet tekort. Alleen: gehoorverlies is zoveel meer dan een technisch oplosbaar probleem. De mogelijkheden voor beter verstaan en meedoen naast het hoortoestel zijn voor velen onbekend. MISSCHIEN BEGINT HET DAAR: NIET BIJ BETER HOREN ALLEEN, MAAR BIJ BETER BEGRIJPEN WAT GEHOORVERLIES VRAAGT IN HET DAGELIJKS LEVEN
RkJQdWJsaXNoZXIy MTAyNDU4