Anke Heij Anke Heij werkte bijna vijftien jaar als tolk Nederlandse Gebarentaal. In 2018 werd zij plotseling zelf slechthorend. Zij is oprichter van Kunst van het Mogelijke en ondersteunt mensen in persoonlijke trajecten bij voluit leven en slim werken met gehoorverlies, op een manier die vol te houden is. Daarnaast is zij werkplekonderzoeker, traint zij professionals in de hoorzorg en is zij veelgevraagd spreker over wat gehoorverlies vraagt in het dagelijks leven. Kijk voor meer informatie op: www.kunstvanhetmogelijke.nl/audioloog-audicien Fotocredits: Guido Bogert Fotografie 50 HOORDETAIL NR 2 2026 GEBRUIKERSERVARINGEN ANKE VERTELT OVER: Wat ik wist. En wat ik niet wist. In 2018 werd ik plotseling zelf slechthorend. En ontdekte hoe groot het verschil is tussen weten en er zelf mee leven. Wat ik wist: dat hoortoestellen spraakverstaan verbeteren. Wat ik niet wist: dat ik aan het einde van een werkdag zo moe zou zijn dat ik mijn partner 's avonds nauwelijks nog kon volgen. Ook met mijn hoortoestellen. Omdat luisteren met gehoorverlies iets kost wat niemand me had verteld. Wat ik wist: dat er aanvullende hulpmiddelen bestonden. Wat ik niet wist: dat mijn referentiekader voor horen weg was. Als je niet meer weet hoe goed verstaan voelt, kun je ook niet beoordelen of er meer mogelijk is. Wat ik wist: dat communicatie meer is dan woorden. Wat ik niet wist: hoe snel je stopt met dingen die je belangrijk vindt, zo langzaam dat je het zelf niet eens merkt. Ik had aan beide kanten van de tafel gezeten. Ik kende het vak, de mensen, de gesprekken. En toch miste ik wat er werkelijk speelde. Tot ik er zelf middenin stond. Ik kende de wereld van gehoorverlies van binnenuit. Bijna vijftien jaar werkte ik als tolk Nederlandse Gebarentaal. Ik zat bij de gesprekken tussen cliënten en hun hoorzorgprofessionals. Ik kende het vakjargon, de hulpmiddelen, de dilemma's. Ik dacht dat ik wist hoe het was. Dat is niet het falen van de hoorzorg. Het is iets anders. Kennis over gehoorverlies is niet hetzelfde als weten hoe het voelt om ermee te leven. En weten hoe het voelt, is niet hetzelfde als weten wat er nodig is om goed te blijven functioneren. Die kloof zit niet in de techniek. Hij zit in wat iemand niet weet dat hij niet weet. De goed geïnformeerde cliënt is misschien juist degene bij wie je het minst verwacht dat er meer speelt. Ik was goed geïnformeerd, professioneel betrokken en kende het vak van binnenuit. En ik was niet voorbereid op wat gehoorverlies in het dagelijks leven werkelijk vroeg. Als ik dat niet wist, wat weet jouw cliënt dan wel? Misschien herken je dat patroon. Niet bij jezelf, maar bij de cliënt tegenover je. Degene die goed geïnformeerd lijkt. Die de juiste termen gebruikt. Die weet wat een audiogram is en waarom bepaalde instellingen helpen. En die toch terugkomt, of juist niet meer terugkomt, met iets wat je niet direct kunt plaatsen. Neem Joris. Beleidsadviseur, intelligent, goed geïnformeerd. Hij had zijn hoortoestellen zorgvuldig gekozen, zijn werkgever ingelicht. Technisch klopte het. Maar hij had niemand verteld dat hij 's avonds te moe was om zijn kinderen voor te lezen. Dat hij vergaderingen vermeed. Dat zijn leven steeds kleiner werd. Zonder dat hij dat zelf zo benoemde. De juiste vragen waren nooit gesteld. Door niemand. Ook niet door hemzelf. WAT IK NIET WIST: HOE SNEL JE STOPT MET DINGEN DIE JE BELANGRIJK VINDT, ZO LANGZAAM DAT JE HET ZELF NIET EENS MERKT
RkJQdWJsaXNoZXIy MTAyNDU4