ACHTERGRONDVERHAAL De basis onder het systeem is het Europese principe van Uitgebreide Producentenverantwoordelijkheid (UPV). Bedrijven die verpakkingen op de markt brengen – van merkeigenaren tot importeurs en retailers – betalen via Verpact voor de inzameling en recycling ervan. In de praktijk betekent dit: de verpakker betaalt. Daarmee blijven de kosten grotendeels buiten de afvalstoffenheffing en wordt de consument niet rechtstreeks via belasting belast voor verpakkingsrecycling. Op papier is dat een logisch en schaalbaar model, waarmee Verpact de transitie naar een circulaire economie financiert. In 2024 werd via dit systeem ook daadwerkelijk veel geïnvesteerd: Verpact meldt €626 miljoen aan investeringen in de recyclingketen van glas, papier en karton, ferrometalen, aluminium, plastic, hout, drankenkartons en het statiegeldsysteem. Vooral plastic blijft daarbij de grootste en duurste stroom: met €316 miljoen is dit veruit de grootste post in de jaarrekening. Toch staat het systeem nu ook nadrukkelijk in de belangstelling. De reden: Verpact rapporteert in haar jaarrekening over 2024 een opvallend hoge post aan liquide middelen van ruim €600 miljoen. In de publieke discussie wordt dat al snel uitgelegd als “winst” of “opgepot geld”. Verpact weerspreekt dat beeld, maar de omvang van het bedrag roept wél vragen op: hoe groot kan een tijdelijk saldo worden, hoe inzichtelijk is de besteding en hoe snel vertaalt het zich naar meetbare verbetering in de keten? VERPACT LIGT ONDER EEN VERGROOTGLAS, MAAR IS DAT WEL TERECHT? Het Nederlandse verpakkingssysteem is uniek in zijn opzet: één wettelijk aangewezen organisatie is verantwoordelijk voor de inzameling en recycling van verpakkingen. Die centrale rol is bedoeld om versnippering te voorkomen en een efficiënt, landelijk uniform systeem mogelijk te maken. Die organisatie is Stichting Verpact en die heeft recent haar jaarcijfers bekend gemaakt. Wij doken erin. PAKKRACHT NR 1 2026 39 Hester Klein Lankhorst a Lees verder op de volgende pagina a
RkJQdWJsaXNoZXIy MTAyNDU4